Leiderschap zit soms in wat je niet zegt
Ik heb maandenlang elk wekelijks overleg geopend. Met een richting, met urgentie, met de juiste toon.
In het kort
Vertrouwen ontstaat niet in een offsite, maar in een overleg waarin de leider zijn mond houdt. Zet mensen zo neer dat ze accountable worden naar elkaar in plaats van naar de baas.
Tot ik merkte dat ik daarmee het gesprek dat ik zocht onmogelijk maakte.
Ik had de aangrenzende afdelingen wekelijks bij elkaar gezet, met vaste topics. Elke afdeling vertelde vanuit eigen ervaring wat een besluit van een andere afdeling met hen deed. De anderen konden meedenken, complimenteren of een betere aanpak voorstellen. Mijn rol: stil zitten. Soms een vraag stellen. Niet oordelen, niet sturen.
Wat er gebeurde was wat ik niet had kunnen organiseren als ik had geleid. Mensen werden accountable naar elkaar, niet naar mij. Fouten werden erkend zonder excuses, omdat er geen rechtbank in de kamer zat. Beslissingen begonnen rekening te houden met wat ze bij anderen veroorzaakten, omdat die anderen erbij waren.
Vertrouwen ontstond niet in een teamsessie of een offsite. Het ontstond in een wekelijks overleg waarin ik mijn mond hield. Leiderschap zit soms in wat je organiseert. Vaker in wat je niet zegt.
Welke stilte zou jij volgende week aandurven?
Over de auteur
Danny Vermeulen is algemeen directeur en bestuurder met circa dertig jaar leidinggevende ervaring in retail, handel, dienstverlening en industrie. Hij schrijft over mandaat, besluitvorming, leiderschap en samenwerking binnen MKB-bedrijven, familiebedrijven en holdings.
Bekijk Danny op LinkedInWil je hier eens over doorpraten?
Met een vaste sparringpartner leg je dit soort vragen op tafel voordat ze gaan knellen. Iemand die je bedrijf kent en meedenkt wanneer het telt.