Ik was een redder, jarenlang
Ik was een redder. Jarenlang.
In het kort
Steeds het probleem oppakken voordat iemand het uit handen geeft, voelt als bijdragen maar houdt mensen klein. Ruimte geven begint met iets níet oplossen dat je makkelijk had kunnen oplossen.
Het probleem oppakken voordat iemand het uit handen had gegeven. Een vraag beantwoorden voordat hij was uitgesproken. Een oplossing aanreiken voordat iemand zelf had hoeven denken. Dat doe ik niet meer.
Wat ik nu doe is iets ongemakkelijks: aanwezig blijven zonder iets op te tillen. Korter luisteren als ik merk dat ik in de oplos-stand schiet. De vraag terugleggen waar hij thuishoort. Soms iets níet oplossen dat ik makkelijk had kunnen oplossen, en kijken wat er dan gebeurt.
In het begin voelde het onbeholpen. Eerder terughoudendheid dan leiderschap. Maar ik merkte ook iets anders: mensen denken een seconde langer. Vinden zelf een hoek die ik niet had bedacht. Of stellen door, omdat de antwoorden niet meer komen gerold uit de gewoonte.
Redden voelt als bijdragen. Niet redden voelt eerst als afhouden, en pas daarna als ruimte geven.
Welke reflex laat jij liggen die je ooit als onmisbaar zag?
Over de auteur
Danny Vermeulen is algemeen directeur en bestuurder met circa dertig jaar leidinggevende ervaring in retail, handel, dienstverlening en industrie. Hij schrijft over mandaat, besluitvorming, leiderschap en samenwerking binnen MKB-bedrijven, familiebedrijven en holdings.
Bekijk Danny op LinkedInWil je hier eens over doorpraten?
Met een vaste sparringpartner leg je dit soort vragen op tafel voordat ze gaan knellen. Iemand die je bedrijf kent en meedenkt wanneer het telt.