Ik gaf iemand een kans die zichzelf nog niet zag

Geen sterk profiel. Geen zelfverzekerd verhaal. Wel iemand die voorzichtig was geworden onder een vorige leider, klein, passief. Maar ik zag in twee gesprekken wat eronder zat: inhoud, rust, mensgevoel.

Ik koos hem. Niet omdat hij de hardste schreeuwer was. Niet omdat hij het meest presenteerde. Maar omdat ik geloofde dat hij iets in zich had dat niemand hem ooit had teruggegeven.

Wat volgde was geen wonder, het was gewoon werk. Ik ging bij hem zitten. We hadden gesprekken. Ik gaf hem ruimte, in vergaderingen waar hij eerst stilzwijgend zat. Een paar maanden later zag iedereen het verschil. Niet eerst in de cijfers, eerst in zijn houding. En de cijfers volgden vanzelf.

Cultuur zit niet in wat je zegt te willen. Cultuur zit in wie je promoveert als het moeilijk is.